Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Adamın başında derin vazgeçilmez iz vardı. Savaşta başına bir şarapnel parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Mehmet'ti. Kavga sırasında ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danimarka merkezinde bir zaman bakım alıyor. Sağ kolu kullanamıyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Çeşitli günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve kırtasiye ürünleri başkalarının ihtiyacı amaçlı sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula birinci sınıfa girmişti. Eğitim sırasında ve aile hayatında zorlanıyordu.

Psikolog uzmanı çabalar tesir etmedi. İdare, durumu görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı kararlaştırdı.

Aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girişte, Rahman düştü, “İşte öğretmen” söyledi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye ilk kez başladı.

Kış aylarında ben çorap giymiştim. Dede çorapsız gelmişti. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi kapalıydı. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk fazla koptu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu sık sık evden, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise kendisini “Hala gözleriyle bilincinde olarak uyurken gece altını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanç içinde odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Sorunu çok uzatmadık.

Toplantıda ailenin de onayıyla oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ve işbirliği görevi bana.

İlerleyen günlerde Rahman koridorda koşarken, kapıya vurdu. Yaralanmadı ama hissi yandı, uzun uzun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak amacıyla elinden tutarak kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessiz sade> gözlemledim. O çocuk, renkli küçük kalemlerle bir çizerken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça yorgun, orada kalmak istiyor, ne yazık ki gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. O yıl farklı bir okulda görev aldım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yürürken Nasır ile buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü ve bulutlandı; bana saklamadı. Rahman daha sonra sık sık çeşitli Suç olaylarına sorumsuzca yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu çocukların eğitildiği bir yetiştirme yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize rağmen o çocuğu kurtaramamış olduk.